Herken je dat? Soms heb je van die dagen dat je jezelf helemaal uitgeblust voelt. Alsof je een mega grote bosbrand hebt bedwongen. De hitte zindert nog na op je huid.
Driftig ben je op zoek naar de weg naar boven om weer uit dat uitgebluste gevoel te komen.

Soms…, soms ben ik dan wel eens jaloers op een poes.
Die kan zo heerlijk totaal ontspannen voor zich uit zitten kijken. Of gaat gewoon lekker super ontspannen in de zon liggen op de borderrand van het bloemenperk in de tuin.
Gek hè, mensen verliezen op de een of andere manier, of ergens onderweg in het leven het “poes-zijn.”
Zo’n totale onbekommerde ontspanning die je helpt er weer bovenop te komen.

Ook ik ben dat ergens kwijtgeraakt. Maar, ik voel me niet zielig en ben ook niet zielig. Ik ben nu hard aan het werk om dat “poes-zijn” weer terug te vinden.
Ik weet hoe het kwam dat ik het “poes-zijn” verloor.
Dingen gebeuren om je heen, dingen gaan soms hun eigen weg met hun eigen dynamiek, je hebt er niet altijd grip op.
En dan héél langzaam – maar ook héél zeker – raak je steeds meer “poes” in en van jezelf kwijt.

En als je dát merkt – en ook tegenover jezelf durft toe te geven – dan is de weg terug begonnen.
Als een ware berggeit moet je dan soms over “geitenpaadjes” de weg naar boven weer vinden. Is dat makkelijk? Nope!!

Maar dan stel ik meteen de vraag: “Wie had je beloofd dat het leven makkelijk zou zijn?”
Hij die je het leven gaf niet! Want ook Zijn enige Zoon had een levenspad dat niet “echt” makkelijk was. En dat is een understatement van jewelste.

Maar omdat Hij vertrouwen hield, wist Hij dat het goed zou komen.

Het lied “Nu daagt het in het oosten” gaat over het licht dat met de geboorte van Jezus langzaam – maar zeker – de duisternis verdrijft.
En dat is alle hulp die je soms nodig hebt om dat “geitenpaadje” weer te vinden en er weer bovenop te komen.
Ik hoop dat ieder die het nodig heeft, ook zijn of haar eigen “geitenpaadje” mag vinden en ontdekken.