Blog bij 2 Korintiërs 4: 8-9

We worden van alle kanten belaagd, maar raken niet in het nauw. We worden aan het twijfelen gebracht, maar raken niet vertwijfeld. We worden vervolgd, maar worden niet in de steek gelaten. We worden geveld, maar gaan niet te gronde.

Wat te doen als het een tijd tegenzit
Er kunnen hele nare dingen gebeuren, waardoor je het echt niet meer ziet zitten. Hoe moet je dan verdergaan?
Door een ernstige ziekte kan je leven danig op zijn kop gezet worden. Je kunt bijvoorbeeld je werk niet meer doen of je hebt dagelijks hulp nodig bij het opstaan en naar bed gaan. Maar het kan ook een mentale inzinking zijn waardoor alles verkeerd loopt. Of het kan een ernstige gebeurtenis in je familie zijn, waardoor je je opeens op andere zaken moet richten. Je gewone leven komt tot stilstand, je moet iets anders gaan doen.

Hoe het ook gebeurt, je kan aan jezelf gaan twijfelen. Oude zekerheden blijken niet meer voldoende houvast te geven. ‘We worden aan het twijfelen gebracht’, schrijft Pauls en we kunnen ons voorstellen dat het leven voor hem ook op zijn kop stond. Toch vond hij een manier om door te gaan.

Wat was er aan de hand?
Het valt op dat de tweede brief aan de Korintiërs veel somberder is dan de eerste. Paulus schrijft nu telkens over het lijden en over vervolgingen. Ik denk dat hij in korte tijd meerdere tegenslagen te verwerken heeft gekregen. Ten eerste is hij bij een bezoek aan Korinte in een soort conflict geraakt met de gemeente. Hij constateerde allerlei misstanden daar en eiste als apostel dat de mensen die zich daaraan schuldig maakten, berispt zouden worden en zo nodig verwijderd zouden worden uit de gemeente. Die eis werd hem niet in dank afgenomen en de gemeente begon zelfs zijn gezag als apostel in twijfel te trekken.

Hij ging dus met een gekwetst gevoel weg uit Korinte en schreef toen een brief, die verloren is gegaan. In die zogenaamde tranenbrief heeft hij beschreven hoezeer ze hem gekwetst hebben. Hij heeft ze nogmaals op het hart gebonden om de misstanden uit te bannen. In het tweede vers van dit hoofdstuk van 2 Korintiërs, schrijft hij over die voor ons verloren brief: “Toen ik u schreef was ik terneergeslagen en bedrukt en stonden de tranen in mijn ogen. Ik wilde u geen pijn doen, maar u laten weten hoezeer ik u liefheb.” Hieruit blijkt wel hoe groot het verdriet was bij Paulus vanwege het conflict.
Maar dit was nog niet alles. Ten tweede is hij in Efeze (een stad aan de westkust van het huidige Turkije) gevangen gezet. Hij had al vaker gevangen gezeten, maar deze gevangenschap duurde zeer lang en het leek erop dat hij ter dood veroordeeld was. In Efeze was een zeer vijandige situatie ontstaan tegenover Paulus en zijn medewerkers. Het is goed mogelijk dat hij lichamelijk gemarteld is met bijvoorbeeld zweepslagen. Dat zou verklaren waarom hij schrijft ‘we worden geveld’: na zo’n marteling sta je niet direct weer op je benen.

Nieuwe kracht

Paulus heeft het dus zwaar te verduren gehad: conflict met zijn geliefde gemeente, gevangenschap en marteling. Juist in die loodzware periode heeft Paulus een bijzondere ervaring gehad. Want zelf was hij aan het eind van zijn latijn, maar God heeft hem toen weer op zijn voeten gezet en nieuw houvast gegeven. Daarom staat er in elke zin: ‘…. maar raken niet in het nauw’, of ‘…. maar gaan niet te gronde’. Kortom: ‘we zijn toch gered!’ Die redding kwam naar Paulus idee direct van de Heer. Menselijkerwijs was het allemaal veel te zwaar.

 Maar God gaf hem nieuwe kracht om op te staan. Vanuit die ervaring is hij tot de vaste overtuiging gekomen dat we als gelovigen niet op eigen kracht moeten vertrouwen, maar op de Heer. Juist in onze zwakke momenten kan de kracht van de Heer blijken.

 Ook voor ons kan dat een opsteker zijn. Wij zien de toekomst soms somber in, van ons eigen leven of meer nog de toekomst van de kerk. Het gaat erom dat we stilstaan en beseffen dat de kracht niet uit onszelf komt. De kracht komt van de Heer, die ons telkens weer kan redden. Ook al wordt het evangelie van alle kanten belaagd in deze wereld, toch raken gelovigen die eraan vasthouden niet in het nauw. We mogen vol verwondering beseffen hoe Paulus en zijn medewerkers uit een diep donker dal gered zijn: dat is een sprekend wonder voor alle kerken en christenen in nood.