Het blijft een bijzonder fenomeen dat de oorlog in het Midden-Oosten gepaard gaat met uitspraken van de minister van oorlog en de president van het machtigste land ter wereld (Is dat zo? Zo presenteren ze zich in elk geval) dat ze zich beroepen op christelijke waarden en normen. En dan vooral op die van de gedachten van de eindtijd.

In het ministerie van oorlog, het Pentagon, worden kerkdiensten gehouden. Daar wordt vanuit die gedachten gebeden om overwinning en macht in relatie tot de vernietiging van honderden mensen, die geen naam mogen hebben en niet tellen. Slachtoffers die nu eenmaal noodzakelijk zijn om de eindtijd dichterbij te brengen. Zij zullen God wel helpen om nu eindelijk die eindtijd eens waar te maken.

In onze westerse geschiedenis is het telkens weer voorgekomen dat hele grote groepen christenen in de ban raken van de eindtijd, die er nu wel snel zal komen. We kennen de pieken van het jaar 1000 en ook 2000. Maar ook in onze tijd zijn de kerkgenootschappen die werk maken van de gedachte dat we in de eindtijd leven, een groeiende groep. We weten dat ook in Jezus’ tijd de discipelen aan Jezus vragen wanneer de eindtijd is gekomen. Want dat verlangen is groot in tijden van oorlog, overheersende machten en machteloosheid. We weten als christenen dat Jezus zegt dat je daar geen zinnig woord over kan zeggen. Volgens Jezus ligt kennis van het einde der tijden in Gods hand. Jezus wijst erop dat wij christenen niet de opdracht hebben om naar het einde der tijden uit te kijken en zeker niet naar de manier waarop kleine groepjes uitverkorenen levend en veilig van  deze aarde kunnen vertrekken.

We hebben de opdracht om hier op aarde Gods naam groot te maken en Gods koninkrijk te laten zien. Als je jong bent, als je zelf ouders bent en kinderen hebt, maar ook als je oud bent. De opdracht is: Gods koninkrijk laten zien in deze wereld, en niks anders. Jezus wijst ons erop dat we dat moeten doen in  de wetenschap dat de aarde bestemd is voor de mens en de mens voor de aarde. Jezus spreekt niet over het opheffen of verdwijnen van de aarde, maar over een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Dat houdt niet per definitie in dat de hemel en aarde eerst moeten worden vernietigd, maar dat het nieuwe glans krijgt in een nieuwe werkelijkheid. De aarde als plaats waar de mens thuishoort, als plaats waar God als Schepper zichtbaar is. De plaats waar we mogen bestaan. Zonder angst voor de toekomst, zonder angst voor onszelf en zonder angst voor God.

Laatst vroeg iemand: ‘We weten wel dat we Gods tijd niet kunnen vaststellen, maar zien we niet erg veel zaken die te maken hebben met de voorspelling van het einde van de wereld? Oorlogen, geruchten van oorlogen, rampen van grote omvang, angst en haat... Noem maar op! Je kunt daar toch ook niet omheen?’  Dit zeiden eigenlijk alle mensen in alle tijden als ze bang waren voor de toekomst, ook de volgelingen van Jezus.

Zeker toen ze ook nog meemaakten dat Jezus verdween van deze aarde, weg naar Gods heerlijkheid. Maar volgen Matteüs (28: 20)  waren zijn laatste woorden: “Zie Ik ben met U alle dagen tot aan de voleinding der wereld.”  De voleinding betekent niet het einde maar een begin, niet na vernietiging maar als de doorgaande kracht van de schepping.

Wanneer we het gevoel hebben dat we in een godverlaten tijd terechtkomen is dat gewoon onze eigen schuld. Want God zal er altijd zijn. Maar God dringt zich niet op. Mensen hebben de keuze gekregen om zelfs God te negeren. Met alle gevolgen van dien. Voor ons misschien onbegrijpelijk, maar wel tekenen van onbegrensde vrijheid die aan mensen gegeven is. Vrijheid van keuze, maar met de plicht van verantwoording afleggen als deel van Gods schepping. De schepping gaat immers altijd maar door. Gods scheppingskracht zal niet uitgeput raken. Tegen alle tijden in zal die kracht garant staan voor Zijn nabijheid. “Zie ik ben met U alle dagen”, dat is onze enige hoop in alle bange tijden. Voelbaar als je je ervoor wilt openstellen, dat is een keuze.